Tweevoeter gaat lopen…

de url tweevoeter.wordpress.com past niet bij mijn blog over zowel wandelen als fotografie. Daarom heb ik alles verhuisd naar “i like photography.wordpress.com” die ook niet allesomschrijvend is, maar hij past wel bij mijn fotosite: “i like photography.be“, vandaar… wie slim was en de url panthera.be bleef gebruiken zal hier niets van merken: zowel de feed als de site blijven via dat adres bereikbaar.

Voor de mensen die nog steeds via wandelverslag.be binnenkomen: als u het adres nu niet wijzigt zal u ons binnenkort niet meer kunnen bereiken.

Als u via panthera.be binnenkomt, en nog steeds deze pagina ziet, dan moet u de buffer van uw browser eens leegmaken.

Via een brochure over de Kemmelberg kwam ik op de website van de beeldbank ‘Westhoek verbeeldt‘ terecht. Een interessante informatiebron over de oorlogsjaren maar ook daarvoor en daarna komen aan bod. Je kunt er de afbeeldingen bekijken en downloaden voor eigen gebruik. Publiceren op je website is verboden tenzij je toestemming krijgt van de eigenaar van de betreffende foto. Contact wordt gelegd via de beeldbank.

Maar alleen al als fotoalbum kan de website heusch tellen: als ik de zoekterm Kemmelberg ingeef krijg ik maar liefst 233 resultaten voorgeschoteld aan fotomateriaal dat allemaal voorzien is van uitleg. Zeker eens gaan kijken dus!

Vandaag stond de tot nu toe langste tocht van dit jaar op het programma; met maar liefst 24.6 km voor de boeg lig ik ’s nachts al wakker van de zomerse temperaturen tot 27°C die ze voorspellen. Dit gaat straffe koffie worden. Aan de zomerse temperaturen van de vorige tocht heb ik een fameuze zonne-allergie overgehouden. De rode plekjes bovenaan mijn rug zal ik vandaag moeten beschermen door middel van enerzijds een sun-block en anderzijds een hemdje met kraag. Verder zullen een hoedje tegen de zon en 2,5 liter vocht per man ons de dag heelhuids moeten doorloodsen.

Zoals hierboven lijkt het alsof het een straf was om te gaan wandelen, maar dat was het niet hoor. Westouter is een plaats die al sinds mijn kinderjaren tot de verbeelding spreekt. Vraag me niet waarom, misschien ligt het aan de naam of misschien aan wat anders, wie weet…

We zijn een uurtje vroeger op pad en dat eerste uurtje is het nog aangenaam om in de zon te zijn. De tocht gaat over verharde landelijke wegen naar Sint-Jan-ter-Biezen, een dorpje dat niet eens een kerk heeft. Het landschap golft licht en die golving wordt steeds uitdrukkelijker naarmate we vorderen. In de verte liggen de Westvlaamse bergen verdoezeld in een blauwe zweem. Naarmate we dichter komen kunnen we steeds duidelijker de huizen en bomen onderscheiden die op de flanken staan van de Catsberg, de Rodeberg en de Kemmelberg. Het beklimmen ervan is echter niet voor vandaag.

Nog steeds over verharde wegen komen we in het Helleketelbos terecht, waar een bankje uitnodigt tot een picknick. We zijn dit kleine bosje al snel door en daarna krijgen we voornamelijk stoffige zandwegen onder de voeten tot we uiteindelijk in Westouter belanden. In een plaatselijk café nuttigen we wat extra vocht en een lichte hap; in de superette slaan we nog wat drinken in voor de terugweg.

Die pauze in het café heeft ons goed gedaan, we hebben een half uurtje in de koelte kunnen zitten en kunnen er daarna weer tegen. Maar niet voor lang, want al gauw slaat de hitte weer genadeloos toe en maken we gebruik van elk plekje schaduw om bij te komen. Die schaduwplekjes zijn hier heel erg schaars: een zeldzame hoge haag of eenzaam kapelletje moeten de klus klaren. We zijn dan ook wat blij als we deze tocht kunnen afronden.

Het was een zeer mooie tocht, maar ze zouden daar in West-Vlaanderen toch wat meer bomen langs de weg mogen planten… het feit dat alles hier is plat geveegd tijdens de Eerste Wereldoorlog vind ik na 90 jaar geen geldig excuus meer!

Foto’s volgen nog
De gps-track kunt u hier downloaden of bekijken.

Het is prachtig weer vandaag. Het zal zo’n 23 graden gaan worden dus voor we vertrekken smeer ik mijn bovenarmen en mijn gezicht goed in met zonnecrème. Die plaatsen zijn het meest gevoelig voor verbranden, vandaar. Mijn nek ben ik daarbij vergeten en vanavond zal blijken dat dit een zeer grove fout was!

We nemen een lichte trainingsvest mee, maar al bij de start laten we die in de rugzak zitten; het is bijlange niet koud. We gunnen de IJzer nog een laatste blik en steken dan de brug over om door het centrum van Roesbrugge terug de open landschappen op te zoeken. Wat eerst een oprit van een boerderij lijkt, gaat later over in een veldweg die ons naar een weide leidt. Via klaphekjes en een brug worden we over een weide naar een grasweg gebracht. (more…)

Deze week liep ik in Eeklo in de Standaard boekhandel. Dat doe ik wel vaker als ik in een winkel moet zijn en ik ben te vroeg: dan ga ik me verwarmen in de boekhandel. Zoals steeds was ik niet van plan om een boek te kopen; en zoals steeds moest ik toch langs de kassa passeren

Mijn keuze viel ditmaal op een boek van Julien van Remoortere: het Toppunt van België - Reisgids naar 500 uitzonderlijke plekken in eigen land. Uitgeverij van Halewyck.

Verwacht in het boek geen overvloed aan foto’s, maar wel aangenaam lezende korte stukjes over bijzondere plekjes in België en waarom ze zo bijzonder zijn. Ik ben al een heel eind door het boek en ik kan u verzekeren: wie inspiratie zoekt voor mooie foto-plekjes zit met dit boek zeker goed.

Ik heb er al heel wat plaatsen in gevonden die nu op mijn verlanglijst staan om er met camera naartoe te trekken; voor als ik eens geen zin heb in een fikse wandeling, maar toch wat mooie foto’s wil…

Mooi weer vandaag, het zal zo’n 12°C gaan worden, maar ’s morgens bij de start zijn er dat nog maar 4°C. Samen met de nooit aflatende wind hier in dit stukje Vlaanderen is dit bij lange niet warm! Maar de zon schijnt en dat maakt alles toch zeer aangenaam! We plaatsen onze auto aan de Weegschede in Gijverinkhove op een pleintje en dan zijn we weg.

We verlaten het dorpje langs het zuiden via landelijke wegen. Wat verderop komen we voorbij een openlucht-kunstgallerij. Verder ligt de hoofdtoon op de talrijke kapelletjes, de vele kerktorens in de verte en vooral het licht golvende open landschap. Het land “golft” al meer dan ik verwacht had. (more…)

4°C deze morgen, en het zal er zo’n 14 gaan worden in de namiddag. En bovenal: vandaag zal het eens niét regenen! Het is eens wat anders en daar zijn we wat blij mee. De stevige wind nemen we er maar bij.

Als wij onze auto in Houtem stationeren en onze tocht van 17,7 km aanvatten, is het half 11. Terwijl we naar ons startpunt gaan, aan de kerk, passeren we een groepje jongeren bij een met toiletpapier volgeladen auto. Ze zullen dat verkopen voor de steun van een of andere vereniging. Drie keer worden we aangesproken of we toch geen pak willen kopen. Nee… ik zie ons nog niet door de velden lopen met drie pak toiletpapier onder de arm, geef toe het zou geen zicht zijn. (more…)

We draaien vanaf nu op wordpress.com. Ziet u, dat ging superautomatiesch! Eén kleinigheidje: wie via de rss leest zal op de nieuwe url moeten abonneren. Links vind je rechts daarvoor.

De links zijn nog niet allemaal overgebracht, maar dat komt nog. De layout wordt waarschijnlijk nog een beetje aangepast, u merkt het wel als het zover is.

Tegenover de zijkant van de kerk staat de oude pastorie. Ze werd in 1617 gebouwd als vluchthuis voor de monniken van de Veurnse Sint-Niklaasabdij in tijden van stedelijke onrusten. Tijdens de Franse revolutie werd ze omgevormd tot pastorie.

In 1915 vorderde het leger de pastorie op en tot oktober 1918 bood ze onderdak aan het Belgische hoofdkwartier. Koning Albert I kwam er geregeld met zijn generaals overleggen.

Op dit punt stopt onze GR voor vandaag, en zoals u al eerder las, volgt nu nog een barre terugtocht naar Adinkerke…

Het eerste wat ons opvalt aan de kerk van Houtem is de gedrongen toren. Niet erg hoog maar wel zeer omvangrijk. Hij zou dateren uit de jaren 1500. De kerk zelf is wat ouder, namelijk van 1144.

Het zou een bedevaartsoord zijn waar pelgrims de genezing afsmeken voor astma en roos. Daar hebben wij geen last van en we concentreren ons nu op het gebouw aan de andere kant van de straat…

Voorbij de Bergenvaart komen we uiteindelijk in Houtem terecht, en geloof het of niet: heel even kleurt de lucht blauw! We passeren de kerk, de pastorie en de dorpsstraat en kunnen nergens een gelegenheid vinden om wat te gaan drinken/eten. We kiezen dan maar weer een bushokje om te pauzeren. Het is koud, bar koud. Maar goed, het is beter dan niets, we zitten toch droog. Want terwijl we daar zitten begint het al weer te regenen…

We komen opnieuw bij een kanaal en dat heet Bergenvaart ofwel Canal de la Basse Colme. Het is 22 km lang en werd in 1293 gegraven om Veurne en Sint-Winoksbergen (in het Franse Bergues) met de haven van Nieuwpoort en Duinkerke te verbinden. Er was ook een aftakking naar Hondschoote.

Tot in de 18de eeuw voeren hier veel platbodems, die vanaf de oever werden voortgetrokken. Toen de schepen een grotere diepgang kregen ging de handelsactiviteit hier verloren en dient de Bergenvaart enkel nog als afwateringskanaal.

Ik zie wat bewegen aan de kant van de sloot, maar dan blijft het stokstijf zitten. Het is een wild konijn. Hij blijft zich dood houden terwijl hij ons volgt met zijn ogen, om dan, als we te dicht komen in een rioolbuis te vluchten onder een oprit.

Konijnen zijn kleiner dan hazen, en hun oren zijn ook veel korter terwijl de kop veel ronder is. Normaal zie je ze vooral ’s avonds, in de lichten van je auto, maar soms zijn ze ook wel overdag actief, zoals deze hier, die in de regen gelopen heeft, want zijn rug is nat.

In de berm komen treffen we blauwe bloemetjes aan, het lijken wel druiventrosjes. En zo heten ze ook. Deze bloeien normaal van april tot mei in droge graslanden, op berghellingen en in wijngaarden. Dit jaar zijn ze er dus zoals vele andere soorten heel vroeg bij.

We slaan nu links af en gaan weg van de grens. Bij een volgend kruispunt komen we zowaar nog een telefooncel tegen; dat ze nog bestaan, zo midden op de buiten in dit gsm-tijdperk…

Het is ondertussen weer hevig beginnen regenen. We komen bij het ringslot. Dit is een sloot die rondom de Moeren loopt en waarin het water wordt overgepompt om de vlakte droog te houden.

Eens aan de overkant staan we in Houtem. Wat verderop staat tussen enkele bomen een weerstation. Hier wordt constant de kwaliteit van de lucht gemeten.

Het is al sinds we de E40 overgestoken zijn dat we in de verte steeds de 243 meter hoge mast zagen van de NAVO, maar het is pas hier dat we hem helemaal zien. De toren wordt met talloze kabels overeind gehouden die allemaal uitlopen in een soort van ‘tuinhuisjes’ (zie foto).

De toren verzorgt het rechtstreekse radiocontact tussen Europa en de USA. De toren had eigenlijk in Frankrijk aan de kust moeten staan, maar door overheidstwisten werd besloten om hem in Houtem te plaatsen. Politiekers hé…

We passeren voorbij een camping, waar geen levende ziel te bespeuren valt en verderop komen we voorbij het café (taverne) Sint-Antoine. Nu waren we eerst van plan om hier eens binnen te gaan, maar dat ziet er nogal deftig uit en onze schoenen zitten al behoorlijk onder de modder. We vinden het dan ook niet gepast om hun vloer te gaan bevuilen, een foute beslissing zal later blijken…

Voor ons heel in de verte is een kerktoren te zien. Het is die van Hondschoote, dat zo’n 5 km verderop ligt. De toren is 82 meter hoog. Hondschoote ligt in Frans-Vlaanderen en het speelde een belangrijke rol in de geschiedenis der Nederlanden; vele textielarbeiders die er kwamen werken bekeerden zich tot het protestantisme wat de aanleiding was tot de beeldenstorm.

Bij de Spaanse inname van de stad vluchtten de inwoners massaal weg en toen de stad in 1668 bij Frankrijk werd gevoegd werd het een rustige plattelandsgemeente.

Vanuit de berm vliegt een Wilde Eend opgeschrikt weg. Wij schrikken net zoveel als hij, want wij hadden hem niet zien zitten. Deze zeer algemeen voorkomende soort komt in stadsparken, op meren en langs rivieren vaak om brood bedelen; dit exemplaar is duidelijk niet zo tam.

We gaan rechtdoor, verder langs de grens, op een graspad tussen velden. Hier ligt heel wat meer water in de greppels dan op het vorige onverharde pad en we moeten ons en weg banen tussen en rond de plassen.

In de verte regent het zo hard, dat je het van hier kunt zien; dat beloofd…

We komen uit op een kruispunt. De weg die de onze kruist heet grensweg. Links staat het café de Noordster, rechts het café Le Relais. Dat staat in La Distillerie, een gehucht dat bij Les Moëres hoort.

De naam La Distillerie komt van een likeurstokerij die hier in de tweede helft van de 19de eeuw gebouwd werd. Tot aan de Eerste Wereldoorlog werd er alcohol gestookt uit suikerbieten Het bedrijf werd later een cichoreiast en nog later een camping.

We vinden het nog te vroeg om al halt te houden en laten de cafés voor wat ze zijn.

We stappen verder, tussen twee diepe sloten, tussen de Belgische Moeren en de Franse Moëres, tussen zon en wolken. O ja, vóor ons in de verte pakken de wolken alweer samen. Dit gaat niet goedkomen…

De vele vogels in dit gebied schijnen zich er niet aan te storen. In de bomen springen zangvogeltjes heen en weer, daarbij een vrolijk lied fluitend. In de verte vliegt een meute bosduiven en nog wat verder vlucht een blauwe reiger over de grens.

De aardeweg gaat over in een graspad, dat een bocht maakt en vervolgens de grens volgt tussen Frankrijk en België. Ondanks de regen is dit pad heel goed begaanbaar, wat waarschijnlijk komt omdat naast het pad een hele diepe sloot ligt, die het grondwater opvangt. We komen bij een oude hoeve en vanaf hier lopen we op asfalt, nog steeds langs de grens.

Net vóór de voornoemde hoeve gaan we naar links, een aardeweg in. Even later stoten we op een bunker. Het zou een Duitse bunker uit de tweede wereldoorlog zijn. Verderop zullen we er nog een tegenkomen, maar dan op Frans grondgebied, in les Moëres.

In 1944 werd het gebied helemaal blank gezet. Nadat de Duitsers de sluizen in Duinkerke hadden opengedraaid, stroomde het zeewater eerst de Franse en dan de Belgische Moeren binnen, een ecologische ramp voor de landbouw. Het duurde jaren vooraleer de gronden opnieuw vruchtbaar werden.

We volgen nu een parallelle weg van de E40 en rustig kun je dat niet noemen. Het verkeer raast voorbij. We zijn dat ook blij als we bij het Groot Moerhof aankomen, want hier mogen we van de snelweg weggaan.

Het Groot Moerhof was een van de grote hoeven die je hier nog aantreft. Het hoofdgebouw dateert van 1762. De Frans-Belgische grens loopt dwars door het binnenplein. In het hoofdgebouw is een restaurant, de schuur dient als tentoonstellingsruimte. Aan de ingang staan twee identieke kapelletjes en die staan behoorlijk scheef!

Zonder woorden…

Voorbij de brug gaan we linksaf. De eerste woning (hoeve) die we tegenkomen in de Moeren is er eentje dat al een tijdje leeg staat. Allez dat vermoed ik toch…

Van op de brug krijgen we al een mooi overzicht over de Moeren en één ding is duidelijk: het is hier plat! Deze 3000 ha grote vlakte was vroeger een lagune, en werd na afsluiting een meer. In de vroege 17de eeuw werd het gebied ingepolderd. Er kwamen kaarsrechte sloten en wegen en zeer grote boerderijen.

Het gebied ligt grotendeels beneden de zeespiegel en er werd een ringsloot omheen gelegd, waar het water uit de Moeren in werd overgeheveld door middel van windmolens. Sinds 1713, toen de grens tussen Frankrijk en de (toen Oostenrijkse) Nederlanden bepaald werd, ligt tweederde van het gebied in Frankrijk, de rest in België.

Het gebied werd nog een tweetal keer onder water gezet om strategische redenen, waarbij het grote schade opliep van het zoute zeewater.

We gaan van het kanaal weg, tussen huizenrijen door. We passeren een kapelletje dat gewijdt is aan O-L-Vrouw voor Vrede en dateert van 1940. Die smeekbede heeft niet mogen baten, want tijdens de oorlog zijn hier vele slachtoffers gevallen, getuigen de immens grote oorlogskerkhoven in de streek.

Bij een bushokje houden we halt om wat te eten. Wat later passeren we de laatste huizen en steken we de brug over de E40 over.

Aan de overkant volgen we het kanaal naar rechts tot bij het eerste kruispunt. Daar staat op de hoek van de straat een kunstwerk: een betonnen paal met langs weerszijden een metalen figuur.

De man op de fiets stelt de grensarbeider voor, ook wel ‘frontalier’ genoemd. De sluipende man met de zak op zijn rug stelt de smokkelaar voor, ofwel de ‘blauwer’. Deze laatste is vandaag de dag nog steeds toepasselijk, al zijn ze heden ten dage niet meer te voet. Menig wagen met Franse of Engelse nummerplaat passeert ons om bij een van de vele tabakswinkels zijn voorraad in te slaan.

We plaatsen onze auto aan de kerk in Adinkerke en volgen de dorpstraat naar het startpunt van onze GR 5a, daar waar deze straat een bocht naar links maakt. We bochten hier mee en staan vrijwel meteen aan de oever van het kanaal Nieuwpoort-Duinkerke waar we via een metalen voetbrug oversteken. Van op de brug bekijken we het kanaal langs beide zijden. Aan de ene kant, wat verderop is er een autobrug, ook van metaal en zeer kunstig in elkaar gestoken.

Het kanaal, ook wel de Veurnevaart genoemd, werd in 1638 gegraven om Gent en Brugge via Duinkerke een rechtstreekse verbinding met de zee te geven nadat het Zwin verzand was. Het wordt ons steeds duidelijker hoe wanhopig de overheden in die tijd waren om de scheepvaart naar Gent en Brugge mogelijk maken, want dit is niet het eerste kanaal dat met dit doel gegraven werd. Eerder kwamen we al het kanaal Nieuwpoort-Plassendale, het kanaal Oostende-Brugge en de Damse Vaart tegen.

Door de geringe diepgang van het kanaal wordt het tegenwoordig alleen nog gebruikt voor recreatiedoeleinden, maar vandaag is het leeg door de regen. Alleen enkele ganzen en eenden wagen zich op het water.

Traject: Adinkerke tot Houtem
Afstand: 11,2 km (+ 9,5 km terugweg)
Praktisch: Belbus Veurne is een optie, maar die moet je 2 uur op voorhand bestellen. Wij kozen ervoor om te voet terug te keren. Je kunt deze wandeling ook als lus wandelen door middel van Dagstapper 7 West-Vlaanderen.
Kaart: GR 5a - traject 15

Map created by EveryTrail:Share GPS tracks

Het is tussen 2 en 4°C vandaag. Storm en regen zijn ons deel. Toch was dit een mooie (doch lastige) wandeling.

We starten in Adinkerke en gaan zuidwaarts, om er de kuststreek te ruilen voor de westhoek als wij dwars door de Moeren stappen, op de grens tussen Frankrijk en België. We hebben daarmee het meest westelijke punt van deze wandelronde van Vlaanderen gehad en begeven ons dan naar Houtem, klein dorpje dat bij Veurne hoort. De terugweg wordt een waar gevecht tegen de nooit aflatende wind gecombineerd meet hevige regen- en sneeuwbuien.

We zouden deze wandeling eerst nog uitstellen, wegens het slechte weer. Maar ze voorspellen nog tot donderdag hetzelfde winters weer en ik heb geen zin om daarop te wachten dus gaan we toch maar. Het is ’s morgens zo’n 2 graden en het zal niet warmer worden dan 4°C vandaag. Koud dus.

Als we thuis vertrekken schijnt de zon volop. We zitten er wolken, die verraden dat het niet droog zal blijven vandaag. En als wij in Adinkerke uit de wagen stappen en onze schoenen en jas aantrekken, regent het al fel! We starten met paraplu’s maar steken die al gauw weer weg wegens te veel wind. Onze jassen zijn ook waterdicht dus het zal zonder ook wel gaan. (more…)

We zouden deze wandeling eerst nog uitstellen, wegens het slechte weer. Maar ze voorspellen nog tot donderdag hetzelfde winters weer en ik heb geen zin om daarop te wachten dus gaan we toch maar. Het is ’s morgens zo’n 2 graden en het zal niet warmer worden dan 4°C vandaag. Koud dus.

Als we thuis vertrekken schijnt de zon volop. We zitten er wolken, die verraden dat het niet droog zal blijven vandaag. En als wij in Adinkerke uit de wagen stappen en onze schoenen en jas aantrekken, regent het al fel! We starten met paraplu’s maar steken die al gauw weer weg wegens te veel wind. Onze jassen zijn ook waterdicht dus het zal zonder ook wel gaan. (more…)

We komen uit op het kanaal Nieuwpoort-Veurne-Duinkerke, dat we naar links volgen richting Adinkerke centrum.

Dat smokkel een werkwoord is van alle tijden wordt ook hier bewezen: aan de overkant van het kanaal staat de ene tabakswinkel naast de andere. Tabak is in Frankrijk en Engeland veel duurder dan bij ons, en menig buitenlander komt hier zijn voorraad kopen.

Eens we in Adinkerke zelf zijn valt op hoe ‘Frans’ dit dorpje er eigenlijk uitziet. Best mooi, als afsluiter van zo’n prachtige tocht. Het is nog een 50 meter naar onze auto aan de kerk, en dan kunnen we terug huiswaarts rijden…

We lopen resoluut zuidwaarts, steken een spoorweg over die in het verlengde loopt van de spoorlijn De Panne-Gent. Hier wordt hij echter enkel nog occasioneel gebruikt voor goederentransport richting Frankrijk.

Aan de overkant van de rails staat een bunker. De bunker dateert van eind de jaren ‘50. De landmacht bouwde er een operatiecentrum voor tijdens een eventuele biologische of nucleaire oorlog. Later gebruikte de luchtmacht de installaties om vliegtuigbewegingen te volgen. In de jaren 90 bepaalden de Amerikanen er hun vliegroutes van en naar Duitsland.

De afdeling Natuur (Vlaamse Gemeenschap) kocht het militaire domein enkele jaren geleden van het Belgische Leger. De bunker wordt nu een vleermuizenwoning. De bunker die zowat 35 bij 13 meter groot is, zal helemaal onder het zand verdwijnen, waarbij enkel de voorkant zal vrijblijven voor de vleermuizen.

Bij de uitgang van het reservaat nemen we nog even plaats op een bankje om wat te rusten. Als we terug vertrekken lopen we eerst tussen huizen door. We komen bij een brug over het Langgeleed, een beekje dat ook als natuur beheerd wordt zodat vissen en amfibieën er kunnen leven.

Voorbij de beek staan we ineens oog in oog met de open polders, en dat is alweer een tijdje geleden. Dit ziet er aangenaam bekend uit, hoewel we ineens weer geconfronteerd worden met voorbij scheurende auto’s. Die hebben vooral Franse nummerplaten; je zit hier dan ook niet ver van de grens.

We moeten nu terug door het natuurreservaat tot aan de wandelboom, langs het Oostergrenspad. De zon is even helemaal verdwenen en we worden niet meer verblind, waardoor we een nog mooier zicht krijgen op de omgeving.

Voor ons, centraal in het reservaat, ligt een grote berg zand. Dit is een stuifduin die zich onder invloed van de overheersende westen- en noordwestenwinden elk jaar nog enkele meters uitbreidt. Je kunt het zand werkelijk zien stuiven over de duin.

Deze zandmassa kreeg de naam ‘Sahara’ maar wordt soms ook Romeinse Vlakte genoemd, omdat men er resten heeft teruggevonden van Romeinse nederzettingen.

We komen terug bij de wandelboom en volgen die in de richting GR 5a zuid. Van hier af zijn de GR-tekens ook terug en dat is net zo makkelijk. We stappen terug door de Krakeelduinen, nu op een andere plaats om uiteindelijk het natuurreservaat te verlaten…

Via een knuppelpad kruisen we de duinen. We hebben ondertussen onze buff voor de neus getrokken en de kap goed dichtgeknoopt. Dat is ook nodig want het is hier koud en het waait enorm. Voor de laatste keer dat we de zee begroeten op de GR 5a toont ze zich van haar grilligste kant, alsof ze er kwaad om is.

We volgen eerst een betonpad en daarna lopen we over het strand tot we na zo’n kilometer bij het standbeeld van Leopold I aankomen. Het is hier dat die mens, komende uit Engeland, voor het eerst voet zette in zijn koninkrijk. Het is hier ook dat wij onze GR 5a noord beëindigen. Symbolisch schudden wij elkaar de hand alvorens we de start nemen om de Zuid.

Waar we daarjuist volop meewind hadden, is het nu opboxen tegen de wind en we stappen maar wat door om snel weer bij het punt te zijn waar we achter de duinen kunnen.

Voorbij de uitgang van het natuurreservaat komen we links voorbij een draadafsluiting. Daarachter ligt het ‘vissersdorp’. Niet echt, want het zijn namaak-vissershuisjes. Toch zit achter die naam een stukje geschiedenis.

Vroeger was de Panne - meest westelijke gemeente aan onze Belgische kust - een gehucht bij het landbouwdorp Adinkerke, maar vanaf de 19de eeuw bloeide de haringvangst en begon het vissersdorp te groeien tot de op een na grootste haven van onze kust. Vanaf de 20ste eeuw ging de visserij echter teloor bij gebrek aan schuilhaven (de schepen werden hier gewoon op het strand getrokken).

In 1911 werd de Panne een zelfstandige gemeente en in 1976 slorpte ze de moedergemeente op…

Toen we in het reservaat liepen kwamen we regelmatig onderstaande plant tegen, die vooral in het oog sprong door zijn felle kleur. Het heeft een beetje zoekwerk gevraagd maar nu heb ik het gevonden: dit is een Driedistel.

Hij bloeit van juli tot september, maar blijft zijn vruchthoofdjes maandenlang houden.

Het Calmeynbos en de Krakeelduinen vormen eigenlijk één groot natuurgebied samen met het reservaat de Westhoek. Dit laatste stukje natuurpracht is maar liefst 340 ha groot! Het is hiermee niet alleen het oudste natuurreservaat van Vlaanderen, maar tevens het grootste aaneengesloten duinmassief van onze kust.

En dat voel je. Op geen enkele andere plaats in Vlaanderen heb je zo erg het gevoel van ‘op een onbewoond eiland’ te vertoeven. Het voelt haast eenzaam… In de verste verte niets anders te zien dan duinen en struiken.

Aan de wandelboom is een stelling gebouwd waar je op kunt om een mooi overzicht op het gebied te krijgen. Van hieruit kun je ook de Noordzee zien en temidden van de duinen een grote plas water.

We vervolgen onze weg zoals gezegd langs het Oostergrenspad tot we na en lange tocht tussen struiken en duinen bij de uitgang van het reservaat komen.

Via een slagboom komen we in het natuurreservaat De Westhoek (meer daarover later) en het eerste wat we daar aantreffen is de wandelboom.

Achter ons wijst deze de GR 5a Noord aan, links volgt de GR 5a Zuid en rechts de Europese Kustroute (GR du Littoral) E9.

Deze laatste moeten we volgen om bij het einde van de GR 5a Noord te komen. Vanaf hier is dit eigenlijk een alternatieve route omdat hij samen loopt met de Zuid tot in De Panne aan de Esplanade. We zouden dus de doorstreepte GR-tekens moeten volgen volgens onze gids. Van deze doorstreepte tekens is echter ter plaatse geen enkel spoor te bekennen en ik vraag me af of ze nog wel gelden.

Toch willen we de GR 5a Noord tot op het einde volgen en we moeten hiervoor gelijk lopen met het Oostergrenspad dat aangegeven is met grijze paaltjes, wat we dan ook doen.

Voorbij de slagboom staan we in de Krakeelduinen, alweer een stukje natuurreservaat en ook dit wordt beheerd door de IWVA (watermaatschappij Westhoek).

De Krakeelduinen zijn vooral mosduinen met centraal een grote paraboolduin. Om het landschap te beschermen worden hier stekken van opschietende abelen en esdoorns gekapt.

Achter al die duinen zijn reeds enkele torens te zien van Plopsaland, veel minder dan ik er verwacht had te zullen zien. Ik had gehoopt op een mooie foto van een rad of zo, maar ik blijf op mijn honger zitten…

Wat ons ook zorgen baart, is dat de lucht steeds meer betrokken is… als dat maar goed komt.

We komen bij een slagboom waar een roodborstje op zit.

Hoewel je ze niet zo vaak ziet zijn ze in de bossen vaak aanwezig. Het zijn schuwe beestjes die leven van spinnen, insecten, wormen, bessen en zaden en daar zullen er hier wel genoeg van zijn. Vaak zoeken ze dat voedsel in (door everzwijnen) losgewoelde grond. Nu, everzwijnen denken we (en hopen we) hier niet tegen te komen…

We houden net op tijd halt om een foto te kunnen nemen, want eens we dat gedaan hebben en een stap dichter zetten is hij er weer vandoor.

De voorbij fietsende mountainbiker is er ook in volle vaart vandoor, en wij, wij vervolgen onze tocht tussen de slagbomen door…

Aan de overkant van de weg stappen we terug het bos in. Dit is (met het voorgaande) het Calmeynbos, alweer een stukje natuurreservaat. Het bos is 45 ha groot en werd destijds als ‘proefbos’ aangeplant om te testen welke bomen in de duingrond wilden groeien.

Het is in de wijde omgeving het enige grote bos en biedt onderkomen aan menig vogeltje. Er zouden ook vossen in het bos vertoeven. Sinds 1964 wordt het bos als waterwinningsgebied uitgebaat.

Al dat natuurschoon is een verademing en het is goed dat het voor het publiek toegankelijk is, maar één ding zien ze hier in de Panne toch over het hoofd: nergens zijn bankjes te bespeuren waar je kunt gaan zitten om te rusten of te eten. En wij hebben honger!

We nemen dan maar plaats op een omgewaaide boom om aan dat gevoel aandacht te bieden. Terwijl we daar zo zitten valt op hoe er van alle soorten groen door het humus heen begint te priemen. Binnen een paar weken zal het er hier waarschijnlijk heel anders gaan uitzien!

De duinen gaan over in bossen. We komen bij een tennisveld waar we omheen gaan om vervolgens bij de openbare weg te komen. Dat het ook hier gestormd heeft is duidelijk: Enkele brandweerlui zijn bezig met het wegslepen en opruimen van omgewaaide bomen.

We lopen er in een wijde bocht omheen want we willen niet verpletterd worden. Eens we op de drukke N34 komen krijgen we rechts al de kerk van de Panne te zien. We moeten de weg niet volgen, maar steken deze samen met de spoorweg over.

Achter de draadafspanning bevindt zich het natuurreservaat Oosthoekduinen dat 60 ha groot is en bestaat uit een met struweel begroeide duinpan, omgeven door kalere duinruggen.

Even wordt getwijfeld of we de draad aan deze kant moeten volgen of dat we door het poortje moeten en de andere kant volgen, maar een GR-teken uit de andere richting achter de draad maakt veel duidelijk.

Mens wat is het hier mooi. We zijn amper een uur aan het stappen en krijgen al het vierde natuurgebied onder de voeten gestoven. In het reservaat volgen we de blauwe paaltjes van het Sleedoornpad, die af en toe dubbel getekend zijn met GR-tekens.

We volgen nu een pad tussen links landerijen en rechts duinen. Dit stukje natuur werd omgevormd tot natuurreservaat en kreeg de naam Duinzoom Oosthoek. Het pad dat we volgen heet Artiestenpad.

Verderop moeten we de duinen oversteken, over een omgewaaide boom tot bij een draadafspanning.

Bij het verlaten van het bos passeren we de Sint-Janskapel. Nu is het goed dat er bovenaan een klok hangt, want anders zou je niet zien dat dit een kapel is. We komen op een kruispunt en volgen dan even de N35. Er staan hier enkele vissershuisjes van weleer die zo klein zijn dat ze haast in het niets verdwijnen langs deze grote weg.

Verderop passeren we een olympisch sportcentrum en komen dan terug in de natuur…