Tweevoeter gaat lopen…

Vandaag stond de tot nu toe langste tocht van dit jaar op het programma; met maar liefst 24.6 km voor de boeg lig ik ’s nachts al wakker van de zomerse temperaturen tot 27°C die ze voorspellen. Dit gaat straffe koffie worden. Aan de zomerse temperaturen van de vorige tocht heb ik een fameuze zonne-allergie overgehouden. De rode plekjes bovenaan mijn rug zal ik vandaag moeten beschermen door middel van enerzijds een sun-block en anderzijds een hemdje met kraag. Verder zullen een hoedje tegen de zon en 2,5 liter vocht per man ons de dag heelhuids moeten doorloodsen.

Zoals hierboven lijkt het alsof het een straf was om te gaan wandelen, maar dat was het niet hoor. Westouter is een plaats die al sinds mijn kinderjaren tot de verbeelding spreekt. Vraag me niet waarom, misschien ligt het aan de naam of misschien aan wat anders, wie weet…

We zijn een uurtje vroeger op pad en dat eerste uurtje is het nog aangenaam om in de zon te zijn. De tocht gaat over verharde landelijke wegen naar Sint-Jan-ter-Biezen, een dorpje dat niet eens een kerk heeft. Het landschap golft licht en die golving wordt steeds uitdrukkelijker naarmate we vorderen. In de verte liggen de Westvlaamse bergen verdoezeld in een blauwe zweem. Naarmate we dichter komen kunnen we steeds duidelijker de huizen en bomen onderscheiden die op de flanken staan van de Catsberg, de Rodeberg en de Kemmelberg. Het beklimmen ervan is echter niet voor vandaag.

Nog steeds over verharde wegen komen we in het Helleketelbos terecht, waar een bankje uitnodigt tot een picknick. We zijn dit kleine bosje al snel door en daarna krijgen we voornamelijk stoffige zandwegen onder de voeten tot we uiteindelijk in Westouter belanden. In een plaatselijk café nuttigen we wat extra vocht en een lichte hap; in de superette slaan we nog wat drinken in voor de terugweg.

Die pauze in het café heeft ons goed gedaan, we hebben een half uurtje in de koelte kunnen zitten en kunnen er daarna weer tegen. Maar niet voor lang, want al gauw slaat de hitte weer genadeloos toe en maken we gebruik van elk plekje schaduw om bij te komen. Die schaduwplekjes zijn hier heel erg schaars: een zeldzame hoge haag of eenzaam kapelletje moeten de klus klaren. We zijn dan ook wat blij als we deze tocht kunnen afronden.

Het was een zeer mooie tocht, maar ze zouden daar in West-Vlaanderen toch wat meer bomen langs de weg mogen planten… het feit dat alles hier is plat geveegd tijdens de Eerste Wereldoorlog vind ik na 90 jaar geen geldig excuus meer!

Foto’s volgen nog
De gps-track kunt u hier downloaden of bekijken.